Nazca Lijnen
Een set van biomorfe, fytomorfe en geometrische geogliefen die zijn ontworpen en uitgevoerd op de woestijn van Nazca en Palpa, departement Ica, Peru, staat bekend onder de naam
De belangstelling voor de studie van deze geoglyphs werd pas wijdverbreid in 1940, toen Paul Kosok en Maria Richie, twee internationale onderzoekers, een serie luchtfoto's publiceerden die waren genomen door de Nationale Aerografische Dienst. Deze geoglyphs, dat wil zeggen, deze inscripties op grote stukken land, zijn van enorme afmetingen en zijn gemakkelijk te observeren vanuit de hoogte, wat heeft geleid tot ontelbare theorieën over het doel van hun creatie.
In elk geval zijn de Nazca-geoglyphs in Peru niet de enige ter wereld, maar ze zijn de beroemdste. In feite hebben de kenmerken ervan ervoor gezorgd dat ze sinds 1994 zijn aangewezen als Werelderfgoed door UNESCO. Echter, de geoglyphs van Acre en Rondomia in Brazilië, de Chileense geoglyphs van Atacama, Pintado en Chiza springen ook in het oog, evenals geoglyphs in Australië, de Verenigde Staten en Engeland.
Nazcalijnen, Peru
Kenmerken van de Nazcalijnen
Onderzoek suggereert dat de Nazcalijnen over een periode van 1500 jaar zijn geproduceerd, een proces dat eindigde in de 16e eeuw. Volgens sommige bronnen vallen de Nazcalijnen op omdat ze ongeveer 400 vierkante kilometer beslaan. Andere bronnen geven aan dat ze tot 800 km2 kunnen beslaan. In elk geval zijn ze de grootste ter wereld.
De breedte van elke lijn kan variëren tussen de 40 en 210 centimeter breed. Net zoals de breedte van de lijnen varieert, hangt de lengte van elke lijn uiteraard af van de opstelling. Er kunnen lijnen zijn van tot 295 meter. De diepte van de furrows varieert ook van simpele oppervlakkige scheuren tot greppels van niet meer dan 30 meter.
In dit gebied vinden we de representatie van figuren zoals dieren, fantastische wezens, geometrische elementen zoals trapeziumvormen, rechthoeken, spiralen en lijnen, enz. De antropomorfe representatie is ook inbegrepen. Onder de dierfiguren kunnen we de volgende noemen: aap, spin, reiger, kraanvogel, pelikaan, kolibri, slak, walvis, hond, lama's, iguana, slang, hagedis en hagedis.
De Nazcalijnen bevonden zich op een land dat zwartachtig en roodachtig is en, afhankelijk van de lichtinval, zijn tonaliteiten verandert. Zo krijgen de gronden van de Nazca-woestijn tijdens de zonsondergang paarse tonaliteiten.
Nazcalijnen, Peru
Hoe werden de Nazcalijnen gemaakt?
De Nazcalijnen werden gemaakt door middel van een proces van afschaffing. Dit proces was veel eenvoudiger dan men denkt, omdat het geen grote investeringen in materialen, moeite of tijd vereiste.
In wezen concentreerden de makers van deze lijnen zich op het verwijderen van een serie geoxideerde stenen uit de grond. Deze stenen, bedekt door het oxidatieproces, waren klein en hoekig.
Nadat de stenen waren verwijderd, werden de lagen die niet door het oxidatieproces werden aangetast, blootgesteld en behouden daardoor een lichtere kleur. Zo benadrukken de geëxtraheerde stenen, die donkerder zijn, de randen naast de blootgestelde lijnen, wat de lijnen helder maakt en hun observatie op afstand vergemakkelijkt. Het is waarschijnlijk dat de figuren zijn ontworpen en uitgevoerd met behulp van een systeem van roosters gemaakt van hout en touwen om de modellen op schaal te verplaatsen.
De duurzaamheid van de Nazcalijnen is gerelateerd aan het klimaat van de regio, dat wordt gekenmerkt door stabiele temperaturen die rond de 25 graden Celsius schommelen, praktisch geen neerslag en de aanwezigheid van warme lucht die de wind afbuigt, wat de erosie voorkomt.
