Basílica y Convento de San Francisco de Lima
Lima, Peru
Lokalny wybór
Muzea i Sztuka
Bazylika i Klasztor św. Franciszka w Limie
Krypta św. Franciszka, znana szerzej jako katakumby ze względu na podobieństwo do rzymskich, to seria podziemnych sklepionych pomieszczeń (pod kaplicami kościoła), które służyły do pochówku członków bractw i stowarzyszeń aż do początku XIX wieku.
Na jej rozległej trasie można zobaczyć sklepieńce i przęsła łączone przejściami oraz półkolistymi łukami, wykonanymi z cegły, wapna i graniaka. Na podłogach znajdują się prostokątne groby, gdzie trumny układano warstwami, oddzielone ziemią i wapnem gaszonym, co przyspieszało proces rozkładu, zapobiegało epidemiom i nieprzyjemnym zapachom.
Wnętrze klasztoru
Podczas zwiedzania katakumb wielokrotnie widoczne są czaszki, kości udowe, piszczele i strzałki – najtrwalsze części ludzkiego ciała. Niektóre szyby lub kostnice mają głębokość około dziesięciu metrów i pełnią funkcję absorbcji fal sejsmicznych.
Budowa katakumb franciszkańskich rozwijała się równolegle ze zmianami w kościele. Przed zawaleniem się budowli 4 lutego 1656 roku grobowce były oddzielne i niezależne, umieszczone pod nawami bocznymi, należały do patronów i bractw. W trakcie budowy nowego kościoła w latach 1657-1672 otwarto fundamenty filarów, wykopano środkową część transeptu i nawę główną. Tam zbudowano nowe groby wokół filarów oraz dwa długie równoległe korytarze pod nawą główną, łączące te przestrzenie z dawnymi oddzielnymi kryptami kaplic przez przełamanie ścian i przejść – powstał tym samym jednolity labirynt katakumb św. Franciszka.
W roku 1808 otwarto Cmentarz Generalny „Presbítero Matías Maestro”, jednak zwyczaj pochówków w kościołach trwał nadal. W 1821 roku Pan José de San Martín zakazał używania katakumb dekretem, które następnie zostały zamknięte.
W 1947 roku ponownie otwarto zamurowane galerie i przejścia, by przeprowadzić prace wykopaliskowe, oczyszczające i montaż oświetlenia, a trzy lata później – w 1950 – katakumby udostępniono zwiedzającym. Do dziś nie ustalono całkowitej powierzchni krypt, a uważa się, że podziemne galerie mogą łączyć się z Pałacem Rządowym oraz pobliską stacją Desamparados.
Katakumby
W krypcie zwanej Los Venerables spoczywają szczątki Brata Juana Gómez, urodzonego w Estremadurze w Hiszpanii w 1560 roku, który przybył do Limy w 1587 roku, służył jako pielęgniarz w klasztorze przez 40 lat, zmarł w wieku 71 lat 2 maja 1631 roku. Jego postać uwiecznił Ricardo Palma w słynnych „Tradycjach Peruwiańskich” w opowieści „Skorpion Brata Gomeza”. Pielęgniarzem San Francisco Solano podczas jego długiej choroby był również brat Ramón y Tagle y Bracho, dziecko markizów de Torre Tagle, który zmarł w wieku 70 lat, 2 sierpnia 1780 roku, a także brat Andrés Corso, jeden z założycieli Klasztoru Bosych w Rímac, zmarły 10 czerwca 1620 roku.
Spoczywa tu też o. Fray José Francisco de Guadalupe Mojica OFM, urodzony w San Gabriel w Jalisco w Meksyku 14 września 1896 roku, słynny śpiewak operowy i aktor filmowy Hollywood, który porzucił życie artystyczne, wstępując do Zakonu Franciszkanów w wieku 46 lat, 8 marca 1942 roku. Zmarł w Limie 20 września 1974 roku.
Krypta św. Franciszka, znana szerzej jako katakumby ze względu na podobieństwo do rzymskich, to seria podziemnych sklepionych pomieszczeń (pod kaplicami kościoła), które służyły do pochówku członków bractw i stowarzyszeń aż do początku XIX wieku.
Na jej rozległej trasie można zobaczyć sklepieńce i przęsła łączone przejściami oraz półkolistymi łukami, wykonanymi z cegły, wapna i graniaka. Na podłogach znajdują się prostokątne groby, gdzie trumny układano warstwami, oddzielone ziemią i wapnem gaszonym, co przyspieszało proces rozkładu, zapobiegało epidemiom i nieprzyjemnym zapachom.
Wnętrze klasztoru
Podczas zwiedzania katakumb wielokrotnie widoczne są czaszki, kości udowe, piszczele i strzałki – najtrwalsze części ludzkiego ciała. Niektóre szyby lub kostnice mają głębokość około dziesięciu metrów i pełnią funkcję absorbcji fal sejsmicznych.
Budowa katakumb franciszkańskich rozwijała się równolegle ze zmianami w kościele. Przed zawaleniem się budowli 4 lutego 1656 roku grobowce były oddzielne i niezależne, umieszczone pod nawami bocznymi, należały do patronów i bractw. W trakcie budowy nowego kościoła w latach 1657-1672 otwarto fundamenty filarów, wykopano środkową część transeptu i nawę główną. Tam zbudowano nowe groby wokół filarów oraz dwa długie równoległe korytarze pod nawą główną, łączące te przestrzenie z dawnymi oddzielnymi kryptami kaplic przez przełamanie ścian i przejść – powstał tym samym jednolity labirynt katakumb św. Franciszka.
W roku 1808 otwarto Cmentarz Generalny „Presbítero Matías Maestro”, jednak zwyczaj pochówków w kościołach trwał nadal. W 1821 roku Pan José de San Martín zakazał używania katakumb dekretem, które następnie zostały zamknięte.
W 1947 roku ponownie otwarto zamurowane galerie i przejścia, by przeprowadzić prace wykopaliskowe, oczyszczające i montaż oświetlenia, a trzy lata później – w 1950 – katakumby udostępniono zwiedzającym. Do dziś nie ustalono całkowitej powierzchni krypt, a uważa się, że podziemne galerie mogą łączyć się z Pałacem Rządowym oraz pobliską stacją Desamparados.
Katakumby W krypcie zwanej Los Venerables spoczywają szczątki Brata Juana Gómez, urodzonego w Estremadurze w Hiszpanii w 1560 roku, który przybył do Limy w 1587 roku, służył jako pielęgniarz w klasztorze przez 40 lat, zmarł w wieku 71 lat 2 maja 1631 roku. Jego postać uwiecznił Ricardo Palma w słynnych „Tradycjach Peruwiańskich” w opowieści „Skorpion Brata Gomeza”. Pielęgniarzem San Francisco Solano podczas jego długiej choroby był również brat Ramón y Tagle y Bracho, dziecko markizów de Torre Tagle, który zmarł w wieku 70 lat, 2 sierpnia 1780 roku, a także brat Andrés Corso, jeden z założycieli Klasztoru Bosych w Rímac, zmarły 10 czerwca 1620 roku.
Spoczywa tu też o. Fray José Francisco de Guadalupe Mojica OFM, urodzony w San Gabriel w Jalisco w Meksyku 14 września 1896 roku, słynny śpiewak operowy i aktor filmowy Hollywood, który porzucił życie artystyczne, wstępując do Zakonu Franciszkanów w wieku 46 lat, 8 marca 1942 roku. Zmarł w Limie 20 września 1974 roku.
Najczęściej Zadawane Pytania
Bazylika i Klasztor św. Franciszka znajduje się w centrum Limy, stolicy Peru, i jest łatwo dostępna dla turystów zwiedzających historyczną dzielnicę miasta.
Zwiedzający zobaczą podziemne korytarze z licznymi grobami, czaszkami i kośćmi, sklepienia z cegły oraz historyczne miejsca pochówków członków różnych bractw i znanych osób związanych z klasztorem.
Tak, katakumby Bazyliki i Klasztoru św. Franciszka są otwarte dla zwiedzających przez cały rok, z wyjątkiem dni o specjalnych obostrzeniach lub prac konserwacyjnych.
Godziny otwarcia mogą się różnić, dlatego warto sprawdzić aktualne informacje na oficjalnej stronie lub punktach informacyjnych w Limie przed planowaną wizytą.
Tak, w katakumbach spoczywają m.in. brat Juan Gómez, brat Ramón y Tagle y Bracho oraz brat Andrés Corso, znane postacie związane z historią Limy i klasztoru.
Katakumby stanowią unikalny zabytek architektury sakralnej, ukazują historię pochówków i pełniły funkcję ochrony przed epidemiami oraz wstrząsami sejsmicznymi dzięki swojej konstrukcji.
Tak, w 1821 roku zakazano pochówków w katakumbach dekretem José de San Martina, co doprowadziło do ich zamknięcia i przeniesienia pochówków na nowo utworzony Cmentarz Generalny.
Jedną z legend jest historia 'Skorpiona Brata Gomeza', opisana przez Ricardo Palmę, która stała się częścią peruwiańskiej tradycji i literatury.
Oferuje przewodniki, zwiedzanie z mapami i oznaczeniami, a także dostęp do galerii, kaplic i katakumb – wszystko to w celu edukacji i pogłębienia wiedzy o historii i kulturze Limy.
Zazwyczaj fotografowanie jest dozwolone, ale warto zapytać o zasady na miejscu, aby nie naruszać reguł ochrony zabytków i innych zwiedzających.
