Contemporary Art Museum
Lima, Peru
Projekt LiMAC łączy dwa diametralnie odmienne typy muzeów: muzeum z XIX wieku z kolejnymi pokojami podzielonymi ścianami — klasyczna galeria wystawiennicza — oraz przestrzeń muzealną z XX wieku o swobodnym planie i siatce kolumn podtrzymujących dach. Zaczynając od jednego narożnika, przekroje kolumn stopniowo rosną, tworząc wzór, który rozwija się aż do powstania siatki kwadratowych, komórkowych przestrzeni oddzielonych korytarzami. W ten sposób powstaje przestrzeń muzealna, kształtująca niejednoznaczne relacje pomiędzy salami wystawienniczymi w bryłach a otwartą przestrzenią pomiędzy nimi. W salach wystawienniczych dzieła sztuki umieszczone są w wyraźnie określonych miejscach, podczas gdy w strefie otwartej ukazują się one w formie wzoru przypominającego cyrkowy obieg.
EksponatWokół centralnej części muzeum znajdują się przestrzenie drugorzędne przeznaczone na programy publiczne i prywatne, zlokalizowane wokół kilku dziedzińców wyciętych w krajobrazie. Zewnętrzna część muzeum nie posiada fasady ani nawet wyraźnej sylwetki; zanurzone w pustyni, jest przestrzenią oświetlaną bocznie przez dziedzińce oraz od góry przez otwory w dachu. Obecność muzeum w krajobrazie ogranicza się do serii otworów i uniesionych trójkątów, abstrakcyjnej kompozycji na peruwiańskiej pustyni, przypominającej tajemniczy wzór Nazca.