Museo de Historia Natural
Lima, Peru
Lokalny wybór
Muzea i Sztuka
Muzeum Historii Naturalnej
Muzeum Historii Naturalnej, założone 28 lutego 1918 roku, jest jednostką zależną od Rektora Uniwersytetu, odpowiedzialną za zbieranie, badanie i wystawianie organizmów oraz reprezentatywnych próbek Dziedzictwa Naturalnego Peru i ludzkości, obejmujących florę, faunę oraz geologię. Celem jest generowanie wiedzy naukowej i jej przekazywanie na wszystkich poziomach. Próbki te są badane, konserwowane oraz chronione w Muzeum, tworząc Specjalistyczne Kolekcje Naukowe.
Powstanie Muzeum Historii Naturalnej.
Muzeum Historii Naturalnej zostało założone 28 lutego 1918 roku podczas nadzwyczajnej sesji Wydziału Nauk Przyrodniczych Narodowego Uniwersytetu San Marcos, której przewodniczył dziekan dr Enrique Guzmán y Valle. Na sesji obecny był rektor uniwersytetu, dr Javier Prado oraz główny inicjator projektu, dr Carlos J. Rospigliosi Vigil.
Dr Carlos Rospigliosi, od momentu objęcia stanowiska profesora zoologii w 1913 roku na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu San Marcos, dążył do stworzenia prawdziwego muzeum, gdyż gabinet historii naturalnej na tym wydziale był bardzo niedostateczny. Projekt od początku cieszył się poparciem rektora uniwersytetu oraz dziekana wydziału nauk.
Eksponat
Podczas sesji założycielskiej Muzeum uznano wybitną pracę wykonaną rok wcześniej przez dr. Carlosa Rospigliosiego, który jednogłośnie został uhonorowany oklaskami i mianowany „Dyrektorem i Założycielem Muzeum Historii Naturalnej”.
Osobą odpowiedzialną za projekt budynku Muzeum Historii Naturalnej był inżynier Basurco, wykładowca tej samej uczelni. Uniwersytet początkowo przeznaczył sumę dwóch tysięcy funtów złota, a sam rektor Javier Prado dołożył fundusze prywatne. Prado entuzjastycznie popierał projekt, argumentując, że muzeum badawcze jest niezbędne dla rozwoju kraju i nie szczędził wysiłków, aby je zbudować. Również Komisja Ekonomiczna Rady Uniwersytetu przeznaczyła środki na przyszłe etaty pracowników Muzeum.
Pierwszy personel Muzeum składał się z konserwatora naczelnego i trzech kierowników działów: zoologii, botaniki oraz mineralogii, którzy utworzyli pierwsze wyprawy naukowe zbierające próbki trzech królestw przyrody – podstawę organizacji Muzeum i materiału badawczego.
Pierwsza uniwersytecka wyprawa naukowa została zorganizowana przez samego Rospigliosiego w kwietniu 1918 roku. Wzięli w niej udział specjaliści z różnych dziedzin, zbierając okazy fauny, flory i minerałów z rejonów Junín i Huánuco. Wyprawa prowadziła badania, pomiary i oceny zasobów naturalnych tych departamentów. Druga wyprawa, nazwana przez Towarzystwo Geograficzne Limy, odbyła się w 1920 roku i brał w niej udział odkrywca Antarktydy, profesor Otto Nordenskjöld, który przemierzył część gór regionu Junín.
Dr Rospigliosi w liście do dziekana Wydziału Nauk z 1918 roku podkreślił, że „tworząc Muzeum Historii Naturalnej, Uniwersytet pragnie praktycznie wspierać rozwój naukowy i przemysłowy kraju, opierając się na wszechstronnej wiedzy o zasobach naturalnych zawartych w granicach terytorium Republiki”.
Podkreślił także, że w ramach funkcji edukacyjnej Muzeum umożliwi wykładowcom łatwiejsze i bardziej obiektywne prowadzenie zajęć z systematyki i opisu gatunków, posługując się wyłącznie krajowym materiałem. W ten sposób młodzież nie tylko pozna florę i faunę Peru, ale także geografię ojczyzny, co skutecznie rozwija w nich patriotyzm i świadomość posiadania cennych bogactw, które należy odpowiedzialnie chronić i naukowo eksploatować jako podstawę przyszłego rozwoju narodowego.”
Gatunki Peru
Rospigliosi dodał, że „w zakresie edukacji zewnętrznej, Uniwersytet poprzez muzeum prezentuje poziom kultury i przygotowania naukowego swoich pracowników, sporządza inwentarz potencjału gospodarczego kraju oraz zaprasza do współpracy wybitne, zarówno peruwiańskie, jak i zagraniczne umysły, które pragną prowadzić naukowe i przemysłowe badania nad produktami naszej ziemi, oszczędzając czas i wysiłek na zbieranie materiału, oferując już zebrane, uporządkowane i sklasyfikowane eksponaty”.
„I wreszcie – podsumował Rospigliosi – Muzeum stanowi wyraz obecnych kierunków rozwoju, wykonując przez to realną pracę na rzecz narodowego postępu, rozumianego jako rozwój i zwiększenie potencjału ekonomicznego kraju poprzez wspieranie inicjatyw eksploatujących jego bogactwa oraz nakierowywanie rządu, aby korzystanie z nich realnie przekładało się na dobrobyt indywidualny i zbiorowy, mówiąc krótko: na dobro narodowe”.
W swoich wytycznych dla Muzeum Historii Naturalnej z 1918 roku dr Carlos Rospigliosi wskazał:
• Zbierać i systematycznie badać próbki wszystkich trzech królestw przyrody występujących na terenie kraju, nadając Muzeum charakter ściśle narodowy.
• Zapewnić uniwersytetowi niezbędny materiał do nauczania opartego na rodzimych zasobach.
• Tworzyć z duplikatów gatunków małe kolekcje dla szkół, aby dysponowały wyłącznie krajowymi próbkami; a katalogowanie zbiorów prowadzić według podziału na Wybrzeże, Górę i Góry, ułatwiając dzięki temu poznanie lokalnych zasobów.
• Organizować muzeum, a gdy zbiór osiągnie odpowiednią wartość, wysyłać ekspozycje za granicę w celu promocji krajowych zasobów oraz uzyskiwać w zamian unikalne eksponaty wzbogacające kolekcje.
• Prowadzić badania biologiczne i przemysłowe odpowiadające narodowym potrzebom, możliwe do zaspokojenia przez wybrane gatunki.
• Otworzyć Muzeum jako prawdziwą szkołę badaczy, zapraszając wszystkich chętnych do prowadzenia odpowiednich studiów.
• Powiązać Muzeum Historii Naturalnej z przyszłym Narodowym Muzeum Przemysłu i Handlu, badając każdą próbkę pod kątem jej użyteczności przemysłowej i komercyjnej, by zwiedzający mogli poznać praktyczne zastosowanie prezentowanych produktów.
• Sporządzać mapy poszczególnych departamentów wskazujące zasoby naturalne oraz potencjalne produkty do importu, uwzględniając klimat i warunki adaptacyjne, co zwiększy bogactwo kraju.
• Organizować przynajmniej miesięczne wykłady o gatunkach zebranych i badanych przez Muzeum.
• Upowszechniać i promować efekty pracy Muzeum poprzez publikacje monograficzne i raporty ogólne.
Muzeum Historii Naturalnej, założone 28 lutego 1918 roku, jest jednostką zależną od Rektora Uniwersytetu, odpowiedzialną za zbieranie, badanie i wystawianie organizmów oraz reprezentatywnych próbek Dziedzictwa Naturalnego Peru i ludzkości, obejmujących florę, faunę oraz geologię. Celem jest generowanie wiedzy naukowej i jej przekazywanie na wszystkich poziomach. Próbki te są badane, konserwowane oraz chronione w Muzeum, tworząc Specjalistyczne Kolekcje Naukowe.
Powstanie Muzeum Historii Naturalnej.
Muzeum Historii Naturalnej zostało założone 28 lutego 1918 roku podczas nadzwyczajnej sesji Wydziału Nauk Przyrodniczych Narodowego Uniwersytetu San Marcos, której przewodniczył dziekan dr Enrique Guzmán y Valle. Na sesji obecny był rektor uniwersytetu, dr Javier Prado oraz główny inicjator projektu, dr Carlos J. Rospigliosi Vigil.
Dr Carlos Rospigliosi, od momentu objęcia stanowiska profesora zoologii w 1913 roku na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu San Marcos, dążył do stworzenia prawdziwego muzeum, gdyż gabinet historii naturalnej na tym wydziale był bardzo niedostateczny. Projekt od początku cieszył się poparciem rektora uniwersytetu oraz dziekana wydziału nauk.
EksponatPodczas sesji założycielskiej Muzeum uznano wybitną pracę wykonaną rok wcześniej przez dr. Carlosa Rospigliosiego, który jednogłośnie został uhonorowany oklaskami i mianowany „Dyrektorem i Założycielem Muzeum Historii Naturalnej”.
Osobą odpowiedzialną za projekt budynku Muzeum Historii Naturalnej był inżynier Basurco, wykładowca tej samej uczelni. Uniwersytet początkowo przeznaczył sumę dwóch tysięcy funtów złota, a sam rektor Javier Prado dołożył fundusze prywatne. Prado entuzjastycznie popierał projekt, argumentując, że muzeum badawcze jest niezbędne dla rozwoju kraju i nie szczędził wysiłków, aby je zbudować. Również Komisja Ekonomiczna Rady Uniwersytetu przeznaczyła środki na przyszłe etaty pracowników Muzeum.
Pierwszy personel Muzeum składał się z konserwatora naczelnego i trzech kierowników działów: zoologii, botaniki oraz mineralogii, którzy utworzyli pierwsze wyprawy naukowe zbierające próbki trzech królestw przyrody – podstawę organizacji Muzeum i materiału badawczego.
Pierwsza uniwersytecka wyprawa naukowa została zorganizowana przez samego Rospigliosiego w kwietniu 1918 roku. Wzięli w niej udział specjaliści z różnych dziedzin, zbierając okazy fauny, flory i minerałów z rejonów Junín i Huánuco. Wyprawa prowadziła badania, pomiary i oceny zasobów naturalnych tych departamentów. Druga wyprawa, nazwana przez Towarzystwo Geograficzne Limy, odbyła się w 1920 roku i brał w niej udział odkrywca Antarktydy, profesor Otto Nordenskjöld, który przemierzył część gór regionu Junín.
Dr Rospigliosi w liście do dziekana Wydziału Nauk z 1918 roku podkreślił, że „tworząc Muzeum Historii Naturalnej, Uniwersytet pragnie praktycznie wspierać rozwój naukowy i przemysłowy kraju, opierając się na wszechstronnej wiedzy o zasobach naturalnych zawartych w granicach terytorium Republiki”.
Podkreślił także, że w ramach funkcji edukacyjnej Muzeum umożliwi wykładowcom łatwiejsze i bardziej obiektywne prowadzenie zajęć z systematyki i opisu gatunków, posługując się wyłącznie krajowym materiałem. W ten sposób młodzież nie tylko pozna florę i faunę Peru, ale także geografię ojczyzny, co skutecznie rozwija w nich patriotyzm i świadomość posiadania cennych bogactw, które należy odpowiedzialnie chronić i naukowo eksploatować jako podstawę przyszłego rozwoju narodowego.”
Gatunki Peru Rospigliosi dodał, że „w zakresie edukacji zewnętrznej, Uniwersytet poprzez muzeum prezentuje poziom kultury i przygotowania naukowego swoich pracowników, sporządza inwentarz potencjału gospodarczego kraju oraz zaprasza do współpracy wybitne, zarówno peruwiańskie, jak i zagraniczne umysły, które pragną prowadzić naukowe i przemysłowe badania nad produktami naszej ziemi, oszczędzając czas i wysiłek na zbieranie materiału, oferując już zebrane, uporządkowane i sklasyfikowane eksponaty”.
„I wreszcie – podsumował Rospigliosi – Muzeum stanowi wyraz obecnych kierunków rozwoju, wykonując przez to realną pracę na rzecz narodowego postępu, rozumianego jako rozwój i zwiększenie potencjału ekonomicznego kraju poprzez wspieranie inicjatyw eksploatujących jego bogactwa oraz nakierowywanie rządu, aby korzystanie z nich realnie przekładało się na dobrobyt indywidualny i zbiorowy, mówiąc krótko: na dobro narodowe”.
W swoich wytycznych dla Muzeum Historii Naturalnej z 1918 roku dr Carlos Rospigliosi wskazał:
• Zbierać i systematycznie badać próbki wszystkich trzech królestw przyrody występujących na terenie kraju, nadając Muzeum charakter ściśle narodowy.
• Zapewnić uniwersytetowi niezbędny materiał do nauczania opartego na rodzimych zasobach.
• Tworzyć z duplikatów gatunków małe kolekcje dla szkół, aby dysponowały wyłącznie krajowymi próbkami; a katalogowanie zbiorów prowadzić według podziału na Wybrzeże, Górę i Góry, ułatwiając dzięki temu poznanie lokalnych zasobów.
• Organizować muzeum, a gdy zbiór osiągnie odpowiednią wartość, wysyłać ekspozycje za granicę w celu promocji krajowych zasobów oraz uzyskiwać w zamian unikalne eksponaty wzbogacające kolekcje.
• Prowadzić badania biologiczne i przemysłowe odpowiadające narodowym potrzebom, możliwe do zaspokojenia przez wybrane gatunki.
• Otworzyć Muzeum jako prawdziwą szkołę badaczy, zapraszając wszystkich chętnych do prowadzenia odpowiednich studiów.
• Powiązać Muzeum Historii Naturalnej z przyszłym Narodowym Muzeum Przemysłu i Handlu, badając każdą próbkę pod kątem jej użyteczności przemysłowej i komercyjnej, by zwiedzający mogli poznać praktyczne zastosowanie prezentowanych produktów.
• Sporządzać mapy poszczególnych departamentów wskazujące zasoby naturalne oraz potencjalne produkty do importu, uwzględniając klimat i warunki adaptacyjne, co zwiększy bogactwo kraju.
• Organizować przynajmniej miesięczne wykłady o gatunkach zebranych i badanych przez Muzeum.
• Upowszechniać i promować efekty pracy Muzeum poprzez publikacje monograficzne i raporty ogólne.
Najczęściej Zadawane Pytania
Muzeum Historii Naturalnej w Peru to instytucja naukowa założona w 1918 roku, która zajmuje się zbieraniem, badaniem oraz wystawianiem próbek flory, fauny i minerałów, reprezentujących naturalne dziedzictwo Peru i świata.
W Muzeum wystawiane są próbki trzech królestw przyrody – rośliny, zwierzęta i minerały – które pochodzą z różnych regionów Peru, w tym z departamentów Junín i Huánuco.
Muzeum zostało założone z inicjatywy dr. Carlosa J. Rospigliosiego Vigil, profesora zoologii na Uniwersytecie Narodowym San Marcos, przy wsparciu rektora dr. Javiera Prado i dziekana dr. Enrique Guzmána y Valle.
Muzeum umożliwia wykładowcom korzystanie z rodzimych eksponatów do nauczania biologii i geografii Peru, co rozwija patriotyzm i wiedzę o bogactwach naturalnych kraju wśród młodzieży.
Muzeum prowadzi badania biologiczne, zoologiczne, botaniczne i mineralogiczne, które wspierają rozwój naukowy i przemysłowy Peru oraz kataloguje zasoby naturalne kraju.
Tak, Muzeum organizuje przynajmniej raz w miesiącu wykłady na temat gatunków zebranych i badanych eksponatów, popularyzując wiedzę o naturalnym dziedzictwie Peru.
Pierwsza ekspedycja odbyła się w 1918 roku pod kierownictwem dr. Rospigliosiego i zebrała próbki z regionów Junín i Huánuco, a druga w 1920 roku z udziałem profesora Otto Nordenskjölda, badająca góry Junín.
Tak, Muzeum wymienia się kolekcjami z instytucjami krajowymi i zagranicznymi, promując przy tym zasoby Peru oraz wspierając badania naukowe i przemysłowe.
Muzeum działa na rzecz rozwoju gospodarczego i naukowego Peru, popularyzuje wiedzę o zasobach naturalnych oraz wspiera edukację i badania naukowe w kraju.
Muzeum jest częścią Narodowego Uniwersytetu San Marcos w Limie, stolicy Peru, gdzie prowadzi swoje badania i wystawy.
